Eliminacje do XIX halowego Turnieju – okręg cieszyński i bielski – artykuł: „Prawdziwa piłkarska uczta!”

Od rana można powiedzieć, że hala w Pogórzu miała klimat święta. Najpierw wolontariusze ze Stowarzyszenia Persette zrobili niespodziankę ks. Marcinowi i przygotowali mu imieninowo – urodzinowy tort. Czyli jak to mówią na Śląsku Cieszyńskim, czas by trochę „pomaszkiecić”. No, a kto nie lubi maszkietów? Skoro święto od rana, skoro kulinarnie damy trochę rozpusty, to i zawodnicy postanowili, że piłkarska kuchnia będzie serwować same wykwintne dania. Przystawka była przednia: Lektor Młodszy okręgu cieszyńskiego. Tam wjechały ekipy, które raczyły nasze kibicowskie smaki delicją najlepszej kuchni…bo jak inaczej nazwać poczynania każdego zespołu? Jaworza nikomu przedstawiać nie trzeba, bo to od wielu lat drużyna z wysokimi możliwościami i aspiracjami. Naprzeciw totalny debiutant z Bier. Jaworze nie w komplecie…ale to z jakim animuszem Biery ruszyły, to wszyscy byli w szoku. Oj nam się trafił mecz na start. Wszyscy pytali: Czemu ten zespół tak późno pojawił się na naszych rozgrywkach? Nacierali, bez kompleksów i stwarzali sobie okazje…..ale nie takie numery z Jaworzem. Niczym stary kocur, patrzył jak szaleją Biery, przypatrywał się, aż tu konkret i mamy 2:0 po pierwszej połowie dla podopiecznych Rafała Stronczyńskiego. Naprawdę, ta dojrzałość i wyczekanie było iście profesorskie. Tyle, że Biery nie dały za wygraną. Walczyły nadal, a tu kolejny cios….3:0. Ambicja Bier nie pozwalała im się poddać. Za sprawą Jakuba Suchego dopięli swego. Debiutancki gol i pościg za kolejnymi trafieniami, by na 10 sekund przed końcem, wyrównać z rzutu wolnego fantastycznym strzałem i zakończyć mecz remisem. To był dla nich zwycięski remis, który dał impuls by walczyć. Z Chybiem i Rudzicom zwycięstwa, które pokazały, jaka nam nowa jakość pojawiła się na rozgrywkach, z niesamowitymi zawodnikami; a Jakub Suchy objawia się jako zawodnik, o walorach piłkarskich, którymi szczycić się mogą najlepsi. To co prezentuje on sam, a z nim cały zespół, to ręce składają się same do oklasków. Brawo panowie, bo to kolejny powiew świeżości w naszych rozgrywkach. Jaworze jako lider grupy, chociaż osłabione, ale w sobotę najwięcej na swoje braki jako odpowiedzialność za zespół wziął Marcel Zdolski; a warte podkreślenia jest, że przecież to zawodnik z młodszych roczników. Tym bardziej, jakość tego zespołu będzie wciąż wzrastała, co tylko cieszy, że sportowo nadal będą wnosić wiele. Tak wiele również mają do pokazania lektorzy z Chybia. Chociaż wezwanie parafii Chrystusa Króla, daje impuls do sięgania po koronę; ale korony mistrzowskiej póki co, trudno będzie założyć. Dumnie ją założyli w poprzednim sezonie w kategorii Ministrant, w tym sezonie wielu z nich zderza się boleśnie z fizyczną barierą w lektorskiej kategorii. Natomiast ambicji to oni mają wiele. Więc za to chłopaki chwała i uznanie wam się należą. Bo walczycie zawsze do końca i tanio nie oddacie innym zwycięstwa. Natomiast ten sezon pewnie uznać trzeba za przejściowy i każdy awans, każde wyższe miejsce uznać za wielki sukces. Taki też przyszedł na koniec dnia, kiedy okazało się, że jako drużyna z trzeciego miejsca z najlepszym bilansem, awansowali do II rundy. Odczytać to należy za wielki sukces, który warto docenić. Brawo, brawo, brawo! Nawet Rudzica, po przegraniu wszystkich meczów może powiedzieć: my naprawdę nie mamy się czego wstydzić. Byli lepsi rywale; to prawda. Jaworze czy Biery odjechały nam na ten moment daleko. Chybie też jest mocne, nie ma co ukrywać. Natomiast my jako zespół i nasze walory piłkarskie, mamy naprawdę mocne. Ogólnie rzecz biorąc okręg cieszyński pokazał, piłkarsko to tam jest moc. Tam jest granie na poziomie, który my chcemy oglądać na każdych eliminacjach.

Skoro przystawka była smakołykiem, liczymy, że obiad będzie delicją. Ministranci w porze obiadowej dorównali porannej części. Chociaż małą utratę smaku poczuliśmy z faktu, że Rybarzowice nie przyjechały, oddając mecze walkowerem. Jednak całość, to było znów wielkie granie. Wapienica to było coś! Prezentują tak fajny poziom, że aż miło ogląda się ich poczynania boiskowe, które również ciekawe są w wykonaniu Mikuszowic Krakowskich. No i tak oto mamy fajne zespoły na finałach. Wszystko jeszcze bardziej ubogaca Chybie i Rudzica. Obie te ekipy z drugiej grupy prezentują jakość, którą ogląda się z wielkim zainteresowaniem. Tam nie ma przypadku, tam jest granie na naprawdę ciekawym poziomie. Tym bardziej nie dziwi fakt, że trybuny tego dnia tętniły życiem.

Nie milkły nam one w czasie wieczornej pory. No, ale przecież wieczerza też jest ważna. Ostatnia odsłona, była również wielką strawą dla nas wszystkich. Okręg bielski nieco zmodyfikowany przez obecność Osieka, który prosił z racji parafialnych wydarzeń o przeniesienie do innego okręgu; pokazał jako całość, że granie mamy na prawdziwym piłkarskim bankiecie. Fizycznie Godziszka górowała nad wszystkimi. Jednak mimo wysokiego wyniku, to z perspektywy boiska, nie przestraszyły się ich Mikuszowice Krakowskie. Radzili sobie, walczyli i pokazywali kilkakrotnie prawdziwy waleczny pazur. Koniec końców nie udało się zatrzymać rosłych zawodników z Godziszki. Zatrzymał i stłamsił ich Osiek, który tego dnia podobnie jak Biery, oczarował wielu. Osobiście uważam, że tego dnia najlepiej zespołowo, sposób operowania piłką, kombinacyjnie i nieszablonowo zagrał przede wszystkim Osiek. Żaden zawodnik z tej drużyny nie odstawał, ale jako zespół funkcjonuje jak najlepszy organizm, bez strachu przed nikim. Wychodzi pewnie po swoje, robi co do nich należy i zgarniają trzy punkty. To prawdziwe perełki, dostarczające nam kibicom wiele powodów do radości. Dziwnie podziało się na najniższym szczeblu grupy; gdyż Straconka wygrała ze Złotymi Łanami, by przegrać z Mikuszowicami Krakowskimi, które dziwnym trafem przegrały ze Złotymi Łanami. Mimo iż zawodnicy z parafii św. Józefa zameldowali się na ostatnim miejscu, to wola walki, determinacja i nadzieja do końca, jest do pozazdroszczenia. Pewnie awansowali bez sensacji Osiek i Godziszka, oczywiście w perspektywie całości zasłużenie. Ale zespoły, które odpadają, wstydzić się nie ma czego.

W Pogórzu od rana do wieczora była piłkarska jakość, emocje, determinacja, nieustępliwość i walka, by osiągnąć sukces. Obyśmy zawsze zobaczyli na boisku coś co było widać w tamtych okręgach; a wtedy awans jest naprawdę potwierdzeniem, że z nim idzie jakość, która zawsze podnosi nam poziom piłkarski na kolejnej rundzie. Brawo chłopaki, bo piłkarsko daliście nam tyle maszkietów, że każdy wyszedł z tamtejszej hali z poczuciem: to była prawdziwa piłkarska uczta! Takich chwil na Bosko chcemy jak najwięcej.